دل گرفته

خدایا

این وقتایی که خرابکاری میکنم از جنس کاری که اصلا توقعش نمیره حالا هرچیم کوچک باشه، خیلی بده

میفهمم پیشرفت نداشتم و برگشتم پشت خاکریز

بجای حمله، تو لاک دفاعیم اونم دفاغ منفی

این وسط توضیح حال برای بقیه سخته. قبلا کنترل چهره و احوالمو بهتر بلد بودم انگار!

چی بگم آخه؟ از یه ور حجم کارا و نامعلوم بودن یسری چیزا و اونورم که بیشتر رو اعصابمه، جور نشدن مشهد و آرامش روحی و ذهنیه که چقدررر نیازش دارم

کار غباری در نور، جاذبه، کتاب با آقای بابازاده،طرح جامع، نشریه، سربازی، ازدواج و...

خانواده و دوستان هم یجور. عزیزن، خیلیم عزیزن، ولی یموقعایی که کم میارم، توهم توقع میگیرتم

خدایا اون همدمی که گوش شنوای بی قضاوت در لحظه و کمک کننده درست و هم دل و هم نفس و همراه و هم پا باشه رو بفرست

کم آوردم...

دوست دارم اوس کریم...

خودمونی...