اتوبوس

دیدن آدمای باحال، خیلی به آدم حال میده. مخصوصا جایی که توقع دیدن این جور افراد نمیره. مثل راننده مشتی و باصفای اتوبوس اصفهان – تهران که امروز باهاش اومدم. این راننده عزیز، اول کار و از پشت میکروفن اتوبوس کلی با مسافرا حال و احوال و خوش و بش کرد. اولشم خیلی ادبی شروع کرد که ورود شما مسافران را به این اتوبوس خوش آمد میگویم و اینجیزا ولی بعد خودمونی شد تا آخرش که بعد حرفاش یهو گفت: با تشکر؛ شرکت رویال سفر:))

روحیه مسافرا تازه شد کلی. خدا خیرش بده.

این مدت یا بعد از ظهرا راه افتادم یا نصفه شد که بیشتر مسیر به خواب و استراحت میگذشت. اما ایندفعه صبح حرکت کردم و کلی از نظر مطالعاتی جلو افتادم:) و طبیعتا این مطالعات غیر درسی بودن

البت با روندی که صنعتی اصفهان و استاداش دارن، فک کنم دیگه تو راه هم باید بشینم به درس خوندن!!!

یه بخشی از مسیر، خاطرات سفر کربلای دو سال پیشمو خوندم و عجیب تو این حال و هوای محرمی بهم چسبید. تصمیم گرفتم که به امید خدا این خاطراتو بخش بخش این جا هم بذارم ان شاءالله که بدرد بخورن.

خودمونی...