نشانه؛ توهم یا واقعیت؟!

فکرم عجیب و به شدت درگیر مساله ای بود. با هزار جور ترفتند، تو ذهنم فرستادمش دنبال نخود سیاه تا به کارام برسم. حالا بعدش از رمانی که میخوندم، تا حتی درس و حرف با رفقا، شده بود پر از نشونه های اون مساله. هنوز نفهمیدم توهم زدم و نشونه ها رو خودم گذاشتم اونجاها یا واقعا نشونه ها اومدن سراغم؟!

اما خیلی نامردیه که دغدغه شخصیت اصلی رمانی که میخونی، همون مساله ای باشه که فعلا میخوای بهش فکر نکنی!!!

خودمونی...