تنها

یک هفته است که در اتاقم در خوابگاه تنهام. بیشترش خوبه. به یسری کارا بیشتر میرسم و مخصوصا دوز مطالعمم بالا رفته. اما امان از فکر! همینجوریش که زیاد فکر می کنم حالا تنهایی هم بیشتر

نمیگم همش بده ها، اما یه وقتایی تبدیل به خوره میشه...

خوره ای که نمیشه یا نمیخوام جلوشو بگیرم!!!

فکر کردن چیز خوبیست. اما به شرطی که عمل خوبی هم در پی داشته باشه. یموقعایی که ندارم دیوانه کنندست واسم...

خودمونی...