دلسوزانه ای به مناسبت سی و نه سالگی انقلاب

تاریخ سیاسی شیعه خیلی عجیب و سخت است. می توان گفت شروعش با آتش درب خانه فاطمه است و در ادامه مظلومیت وحشتناک مولا علی و امام حسن و ماجرای دردناک کربلا و آن همه سختی های زمان ائمه و قیام های شکست خورده شیعیان و خفقان ها و سختی و فشار و تقیه های گسترده و تلاش برای صرفا حفظ جان در عین حفظ اعتقادات است. اگر برای همه شیعیانی که در این هزار و چند صد سال در فشار زندگی کرده اند بگوییم حکومتی سرکار آمده که هدف و مشی کتابی و فکری آن حفظ و بیان اسلام است و شیعیان و مسلمین در آن می توانند راحت باشند، حتما از به نتیجه دادن سختی هایشان خوشحال می شوند. اما اگر از انحرافات و گسست های آن بگوییم چه؟

این بستری که آرزو و هدف 1400 ساله شیعیان بوده، و حال تشکیل شده و دست ما رسیده، مثل قله است. جایی که اگر از آن سقوط کنی از همه لحاظ بدترین حالت می شود!! دین تبدیل به بازیچه و بهانه برای هرکاری شده. و این یعنی سقوط اگر اتفاق نیفتاده باشد، با این شیب حرکتی بسیار نزدیک است...

کاملا درست است که ماهیت اسلام به اسلام درست و قوی است نه به مسلمانانش و اعمال اشتباهی که از مسلمانان سر میزند دلیلی بر اشتباه اسلام نیست، اما در این فضا که بسیاری از کارها در ظاهر رنگ دین و در باطن هویت ضد دینی دارد، افراد زیادی از اصل دین دور شده اند... و این اتفاق چون در قله دارد اتفاق میفتد، به سفوط بسیار بسیار کمک میکند...

دلم برای این بستر ایجاد شده میسوزد... حیف است...

خودمونی...